paradoxes, หนังสือเล่มหนึ่ง
posted on 21 Feb 2009 01:52 by blueista
ปฏิพากย์
paradoxes
มีอยู่ในตัวของทุกคน
เกิดจากการที่คนเรามีความไม่สมดุลในด้านอารมณ์และเหตุผล
อารมณ์เกิดจากสิ่งที่เข้ามาปรุงแต่งจิตใจ
และยากที่จะควบคุม
เหตุผลเป็นเรื่องของอุดมคติ
คนเราบางคนอาจไม่รู้เหตุผล
ซึ่งจะนำไปสู่ทางออกที่ดีที่สุดในสถานการณ์หนึ่งๆ
บางคนรู้ดี แต่อารมณ์ทำให้ยากที่จะปฏิบัติตามเหตุและผล
การมีปฏิพากย์
ทำให้คนเราลังเลที่จะตัดสินใจในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
บางครั้งไม่รู้จะทำอย่างไร จนสภาพแวดล้อมหรือบุคคลอื่นเป็นผู้ตัดสินแทน
บางครั้งตัดสินใจลงไปเพื่อบังคับให้ตนเองยอมรับด้านเหตุผล
แต่อารมณ์ทำให้ไม่สามารถยอมรับผลจากการตัดสินใจได้
บางทีเราแก้ไขโดยการหาสิ่งอื่นมาปรุงแต่งอารมณ์เพื่อให้กลับสู่สภาพปกติ
ปัญหาคือ
1. เราจะควบคุมอารมณ์ของตนเองอย่างไร?
2. หากมีปฏิพากย์ว่า จะรับสิ่งทดแทนหรือไม่ อย่างไร ก็จะเกิดปฏิพากย์ซ้อนปฏิพากย์อีก??
3. หากไม่มีสิ่งทดแทน จะจัดการกับอารมณ์อย่างไร
ชักเริ่มอยากเรียนจิตวิทยาเด็ก..
------------------------------------------------------------
เราได้อ่านหนังสือเล่มนึงเมื่อเดือนที่แล้ว
(ได้มาพร้อมไพ่ของเรา)
ดูเพื่อนผู้หญิงหลายๆคน
แล้วกลับมามองตัวเอง
เข้าใจเลยว่าทำไมไอ้หนังสือเล่มนี้มันขายดีนักหนา..
ปัญหาของแทบจะทุกคู่มันคล้ายๆ กันหมดนี่เอง
จุดเริ่มต้นเหมือนกัน
จุดจบก้แบบเดียวกัน
แต่ต่างตรงจบเมื่อไหร่ เจ็บแค่ไหน
ชะนั้นไอ้หนังสือเล่มนี้มันก้บอกว่าควรจะทำยังไงตั้งแต่ต้น
เพื่อจะไม่ให้มันจบแบบนั้นอ่ะนะ?
เรายังดีกว่าอีกหลายคน
ที่เขาไม่รู้ปัญหา
เรารุ้ช้า --- ไม่ต่างอะไรกับคนที่ยังไม่รู้หรอก
ตรงที่มันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้
แต่มันสอนเรานะว่าต่อไปนี้เราควรจะทำอะไรยังไง
เราไม่ได้เชื่อร้อยเปอเซนเป๊ะหรอก
เพราะทุกคนมันไม่ได้เหมือนกันไปหมดขนาดนั้น
ชะนั้นครั้งต่อไปมันคงจะดีกว่านี้
แต่สิ่งที่เราคิดอยู่ตอนนี้
เราจะทำยังไงนะ ให้เอาชนะด้านที่อ่อนแอในจิตใจของตัวเองได้สักที
เราเลือกเองนะ เราเป็นคนทำเองนะ
ด้านหนึ่งของตัวเราคือเหตุผล
รู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่ผ่านมามันไม่อาจแก้ไขอะไรได้อีก
ความผิดพลาดหรืออะไรก็ตามที่เกิดขึ้นมันส่งผลตามมามากมาย
คนหนึ่งก็รักคนอื่นไปแล้ว อีกคนก็ไม่อาจเชื่อใจเขาได้อีก
ถึงจะแก้แล้วเอากลับมาได้ แต่นิสัยที่เข้ากันไม่ได้
คนหนึ่งเข้าใจช้า อีกคนหนึ่งเงียบ.. ถ้าไม่แก้ไขไปกันไม่รอดแน่
ต่อให้รักกันมากแค่ไหน ยังไงเสียก็ต้องจบสักวัน
เราเข้าใจนะว่ามันเป็นแบบนี้ และเลือกเองที่จะทำให้มันจบ
แต่อีกด้านหนึ่งคืออารมณ์
เราเองกลับรับไม่ได้กับสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจทำไปแล้ว
ทั้งที่รู้ว่านี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
แต่บางทีเราก็กลับไปคิดอีก ว่าทำไมถึงไม่ยื้อเอาไว้นะ
..แล้วมันได้อะไร นอกจากกลับไปเพื่อทำร้ายกันอีก
แต่ก็ทำใจไม่ได้ เพราะรักอยู่เหนือเหตุผลจริงๆ
เราทำอะไรไม่ได้หรอก.. นอกจากรอให้เวลารักษาทุกอย่าง
ก็คิดอีก ว่าคงจะเศร้าแย่ถ้าวันหนึ่งเวลาพาความรักให้หายไปจริงๆ
แต่ความจริงมันจะเป็นอย่างนั้น ก็ต้องยอมรับมัน
เหมือนที่พีบอก รู้ว่าทางมันตัน ถ้ายิ่งดึงดันจะเดินเข้าไป ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
ไม่มีประโยชน์ที่จะหันกลับไปมองสิ่งที่มันแก้ไขไม่ได้แล้วนะพลอย
ไม่มีใครที่จะย้อนเวลาคืนกลับมา
เพื่อจะแก้ไข ทุกเรื่องราวที่เคยผิดไป
ไม่มีใครที่จะรั้งเวลาที่ผ่านมา เพื่อจะผ่านไป
แต่ชีวิตคนยังมีให้ก้าวไป
เก็บความเจ็บไว้.. ในกาลเวลา